Nog niet thuis
Velen van jullie zullen denken dat ik alweer terug ben in Nederland. Het is echter allemaal wat anders gelopen dan ik vooraf had gedacht; vandaar dat deze blog vanuit Kaapstad komt. Morgen zal het een goede vrijdag zijn aangezien ik dan weer in het Amersfoortse zal arriveren!
In Mbeya (Zuid Tanzania) ben ik 2,5 week geleden in de trein gestapt richting Zambia. Met zo'n 8 uur vertraging kwam ik na 26 uur treinen aan op het eindpunt Kapiri Mphoshi. Je zou zeggen dat het eindpunt van zo'n trein een grote/belangrijke plaats zou zijn, maar eenmaal aangekomen deed niets daartoe vermoeden. In de trein heb ik wat andere backpackers ontmoet die met allemaal hetzelfde doel naar Zambia gingen: de Victoria Falls. Vanuit Kapiri Mphosi hebben we met deze groep 2 taxi's geregeld die ons voor een zacht prijsje midden in de nacht naar Lusaka hebben gebracht. In Lusaka 2 dagen op adem gekomen om vervolgens per bus naar Livingstone te reizen, de uitvalsbasis voor het bezoeken van de Victoria Falls.
Ik was naar Livingstone gekomen met het idee om vanuit daar weer terug te gaan naar Tanzania, om mijn laatste week door te gaan brengen op Zanzibar. Dit zou echter betekenen dat ik voor een groot deel weer hetzelfde stuk terug moest reizen, voor enkel en alleen een week strand. Aangezien de meeste anderen verder zuidwaarts gingen leek het mij wel een goed idee om te kijken of ik mijn vliegticket niet kon wijzigen. Zo geschiedde en vandaar dat ik via Botswana in Zuid-Afrika terecht ben gekomen. Maar vandaag is dan echt de laatste dag en zit mijn trip er na 3 maanden op. Heb echt teveel meegemaakt om allemaal op papier te zetten. En als ik alles nu op deze blog zet heb ik straks in Nederland niets nieuws meer te vertellen en dat willen we ook niet (lees: ik heb geen zin meer om een verhaaltje te schrijven). Vanaf morgen staat de thee weer klaar en vertel ik jullie graag over hetgeen ik heb meegemaakt hier!
Leuk dat jullie me de afgelopen 3 maanden zoveel hebben gevolgd via deze blog! Tot in Nederland!
Waar te beginnen...?
Eindelijk weer een blogje; dit keer vanuit Iringa, zuidelijk Tanzania. Laat ik beginnen met mijn afscheid op Vilwakwe, Mombasa. Mijn laatste werkdag daar was op 17 februari. Twee weken eerder was Lia vertrokken (de andere Nederlandse vrijwilliger) en heb ik al mogen meemaken hoe men hier een afscheidsfeestje geeft. Die gekke Kenianen hebben beide keren echt alles uit de kast gehaald om er een afscheid van te maken om niet te vergeten. Tekeningen, balonnen, een uitgebreid feestmaal, zang, dans, speeches. Niets was te gek; het was echt super leuk en tegelijkertijd ook een beetje gek als de hele school zich zo uitgedost alleen maar omdat je na 6 weken vrijwilligerswerk weer vertrekt. Leuk was ook dat op mijn laatste dag de langverwachte maismeelmachine werd geopend. Dit is een project waarmee de school extra inkomsten hoopt op te halen door maismeel te verkopen. Al in mijn eerste week werd me met trots de machine laten zien, met daarbij de mededeling dat de machine binnen enkele dagen dienst zou gaan doen. Volgens goed Keniaans gebruik werd dit moment door talloze redenen keer op keer uitgesteld. Erg leuk dat ik de officiele ingebruikname toch nog heb meegemaakt. In het bijzijn van alle leraren en een deel van de bovenbouw leerlingen mocht ik de machine symbolisch voor het eerst laten draaien. Het starten van de machine gebeurt echter handmatig door aan een hendel te draaien. Dit lijkt gemakkelijker dan het is. Je voelt het al aankomen; ik kreeg de maismachine niet aan de praat. Gelukkig was ik niet de enige die er moeite mee had en pas na enkele minuten bleek iemand anders in staat te zijn de machine te starten. Al met al een mooi project waar de school hopelijk voor lange termijn wat aan zal hebben!
Veel tijd om bij te komen van alle opgedane indrukken van mijn tijd op Vilwakwe was er niet. De dag na mijn afscheid is mijn vader in Mombasa aangekomen. In de namiddag is Mary (de headteacher van Vilwakwe) nog op bezoek gekomen om mijn vader te ontmoeten en mij nogmaals gedag te zeggen. Vervolgens hebben we ons opgemaakt voor de beklimming van de Kilimanjaro. Een 8 uur durende busreis heeft ons de volgende dag van Mombasa naar Arusha (Tanzania) gebracht. Vanuit Arusha zijn we een dag later naar het startpunt gebracht van waaruit we naar het startpunt zijn gebracht voor onze 7-daagse tocht: 5,5 dag klimmen en 1,5 dag dalen (voor de kenners, we hebben de Machame-route gedaan). Afgezien van het feit dat ik me niet altijd okselfris voelde door de hoogte (hoofdpijn en overgeven op de derde dag) hebben we uiteindelijk allebei de top bereikt in redelijk goede staat. De toppoging ving aan om 12 uur 's nachts om vervolgens bij zonsopkomst op de Uhuru peak te kunnen zijn. Rond 6.30 uur 's ochtends stonden we met -15 graden op de Uhuru peak en hebben we de zon zien opkomen (zie foto's)! Na zo'n 10 minuten op de top te hebben gestaan zijn we aan onze afdaling begonnen, terug naar het tentenkamp van waaruit we rond middernacht waren vertrokken. Drie uur later bereikten we het tentenkamp. Hier konden we welgeteld 1 uur rusten waarna we weer verder moesten met onze afdaling. Aan deze afdaling kwam rond half 4 's middags een eind na lange tijd in de stromende regen te hebben gelopen, iets wat het afdalen niet bepaald makkelijker maakt... Die avond voor het laatst in een tentenkamp geslapen om de volgende ochtend het laatste stuk af te dalen en per auto weer terug te zijn gegaan naar Arusha. Heerlijk om na zeven dagen weer onder een warme douche te kunnen staan!
Met het bereiken van de top was het voor mijn vader weer tijd om terug huiswaarts te keren. Aangezien Arusha ook de uitvalsbasis voor safari's is heb ik hier meteen maar een 5-daagse safari geboekt door Tarangire, Serengeti, Ngorongoro. Moeilijk te regelen was dit niet: iedereen op straat in Arusha probeert je als toerist geld afhandig te maken. Vervelende mannetjes proberen je een safari aan te smeren, lopen met je mee tot aan het hotel aan toe en wachten je daar de volgende ochtend vrolijk weer op. Het maakt verder weinig uit waar je boekt. Er zijn honderden safari operators en ze bieden je allemaal hetzelfde aan. Het fijne is dat dat je wel weer de mogelijkheid geeft om flink over de prijs te onderhandelen, wat ik dan natuurlijk ook niet heb nagelaten. De verschillen wat mensen uiteindelijk betalen zijn dan ook enorm. Mocht je ooit nog het idee hebben om naar Tanzania te gaan voor Kilimanjaro en/of safari: boek nooit van tevoren. Dan weet je namelijk zeker dat je veel teveel betaald en je krijgt er uiteindelijk praktisch allemaal hetzelfde voor!
Afgezien van het feit dat de auto diverse malen liet afweten een erg geslaagde safari gehad. Oa de big-five gezien, de grote gnoe migratie (opgejaagd door op de loer liggende cheetahs) en een worsteling tussen buffels en leeuwen.
Na de safari voor het eerst echt alleen, beginnende aan mijn reis door Tanzania. Afgelopen donderdag met de bus vanuit Arusha zuidwaarts naar Kondoa gereisd waar ik 's middags het dorp per fiets heb verkend, 's avonds een diner gehad heb bij locals, en de volgende dag oude rotstekeningen heb gezien.Vanuit Kondoa verder zuidwaarts gegaan naar Dodoma. Dit is de officiele hoofdstad van Tanzania, al blijkt dat eigenlijk alleen uit het feit dat de regering hier zit.. Gisteren weer verder zuidelijk getrokken, met als gevolg dat ik dit verhaal nu vanuit een internetcafe in Iringa type: een klein stadje in mooi bergachtig gebied. Ik hoop rond zondag bij de Victoria Falls te zijn (zuid-Zambia). Of het haalbaar is dat weet ik niet, maar dat maakt me eigenlijk ook niet zoveel uit...
Groeten!
Kilimanjaro en afscheid Vilwakwe
Daar zijn we weer!
Ik geef les op de Vilwakwe school. Dit is een primary school voor kinderen uit arme families met in totaal zo'n 350 leerlingen. Ik geef les aan groep 4 en spring waar nodig is bij in de andere klassen van de bovenbouw (groep 4 t/m 7). De school is onderverdeeld in 2 delen. De bovenbouw zit in een bouwvallig ' huis' midden in een slum die door de headteacher is omgebouwd tot school. De onderbouw lokalen zitten hier 2 minuten lopen vandaan en voelt meer aan als een echte school. De voorzieningen zijn echter zeer beperkt. Zo is er bijvoorbeeld geen fatsoenlijke speelruimte. Wat we wel heel veel hebben zijn bonen. Elke lunchpauze een heerlijk bord vol en met een beetje geluk zit er nog ugali (maispap) bij ook!
Ik geef op school Engels en rekenen. De eerste dag dat ik hier begon was voor de kinderen ook de eerste dag school na de zomervakantie dus dat was volgens goed Keniaans gebruik nog een behoorlijke chaos. Ervaring met lesgeven had ik niet, al werd dat hier totaal niet als probleem gezien. Heb er zelf nog op aangedrongen om de eerste week vooral mee te kijken maar na 2 dagen stond ik al alleen voor de klas. In het begin nog een beetje onwennig, zeker ook gezien de kinderen niet altijd alles begrijpen, maar gaandeweg raak je hier vanzelf meer bedreven in. De voertaal op school is Engels maar Keniaans Engels is soms echt verdraaid lastig te volgen. Gelukkig kregen de bovenbouw klassen in de eerste week een heus blackboard. Dat dit er zelfs niet was zegt denk ik wel wat over de staat van de school.
Wat verder opvalt op school is dat de leeftijds- en niveauverschillen binnen de klassen enorm groot zijn. Over het algemeen zijn de leerlingen erg ijverig, maar er zijn er ook bij die echt niet op hun plaats zijn binnen de klas en het niveau totaal niet aan kunnen. Verder merk je dat de kinderen persoonlijke aandacht niet gewend zijn. Het schoolprincipe is hier dat de meester of juf iets doceert en de kinderen dit vervolgens op moeten dreunen zonder er verder ook maar bij na te denken. 9 van de 10 keer hebben de kinderen dan ook geen idee waar ze het over hebben.
Twee dagen nadat ik in Kenia ben aangekomen is er nog een andere vrijwilliger van Doingoood op Vilwakwe gekomen (Lia). Erg leuk om in de pauzes verhalen en ervaringen uit te kunnen wisselen in je eigen taal. Met haar ben ik in mijn tweede tegen een weeshuis aangelopen dat direct onze aandacht had. We wisten niet precies wat het was en besloten even verder te kijken omdat het er echt onwijs mooi uitzag. Vervolgens aan de poort gevraagd of we even binnen mochten kijken waarop een uitgebreide rondleiding volgde. Het bleek te gaan om een SOS Childeren Village waar pleegmoeders in een eigen huis ieder een 10-tal pleegkinderen opvoeden. Naast tientallen van deze huisjes hoorde er ook een school bij met daarbij een heel groot speelveld. Jaloers dat we waren vroegen we of het niet mogelijk was om met de kinderen van Vilwakwe eens in de zoveel tijd naar deze playground te komen om hierop te spelen/gymen. Ik was immers al even bezig om een gymles te organiseren maar door alle opstartproblemen was dit er nog niet van gekomen. De man reageerde uiterst enthousiast wat ertoe heeft geleid dat ik afgelopen vrijdag samen met de headteacher van Vilwakwe naar deze SOS Childeren Village ben geweest om hierover te praten.De man was nog steeds even enthousiast en het ziet er naar uit dat de kinderen binnen afzienbare tijd naar deze playground kunnen. Ik zal dit echter niet meer meemaken omdat het veld nog moet worden ingezaaid met gras. Maar het zal wel echt gaaf zijn als ik er mede aan heb kunnen bijdragen dat de kinderen eens in de zoveel weken op een fatsoenlijk speelveld kunnen sporten!
Verder ook nog de slums ingeweest om te zien hoe de kinderen hier wonen. Vol trots namen de kinderen Lia en mij aan de hand om hun huis te laten zien. Onvoorstelbaar dat hele gezinnen in dergelijke hutjes wonen. Dan pas zie je echt in wat voor omstandigheden de kinderen opgroeien. Op school zelf merk je hier verder weinig van afgezien van het feit dat kinderen tijdens de les in slaap vallen omdat ze bijvoorbeeld de hele dag nog niets gegeten hebben. Verder lag er vanmorgen ook een meisje op de grond. Toen ik vroeg wat er aan de hand was kreeg ik een verhaal te horen dat dit het werk was van geesten...
Ik zal proberen om nog wat foto's op de site te zetten. Het uploaden hiervan gaat echter zeer traag dus kan nog even niets beloven... Wat ik wel beloven is dat mijn volgende verhaaltje niet al te lang op zich zal laten wachten. Volgens mij zijn er namelijk nog heel veel dingen die ik heb meegemaakt maar nog niet heb verteld. Kan er nu alleen even niet meer opkomen. Bedankt weer voor alle reacties; jullie horen van me!
Mijn eerste echte verhaaltje!
Dag lieve lezers! Aangezien ik het idee kreeg dat sommigen van jullie zich na bijna 1,5 week toch echt wel zorgen begonnen te maken heb ik maar besloten van mij te doen laten horen. Met gepaste trots presenteer ik jullie dan ook mijn eerste verhaaltje vanuit een zomers Mombasa!
Op de dag dat Groningen en Friesland van de Nederlandse kaart zouden worden gespoeld zou ik richting het Keniaanse vertrekken. Ondanks deze onheilspellende berichten vertrok mijn vliegtuig keurig op tijd vanaf Schiphol om vervolgens, na een overstap in Nairobi, rond middenacht in Mombasa aan te komen.
Op het vliegveld van Mombasa werd ik opgewacht door Peter, de lokale coordinator van Doinggoood (de organisatie via wie ik hier de komende 6 weken vertoef). Vanaf het vliegveld was het ongeveer 3 kwartier rijden naar het 'Doingoood huis' . Bij aankomst redelijk snel gaan slapen om de volgende ochtend bijtijds een sightseeing door Mombasa te maken. Mombasa is eendrukke, chaotische enniet al te fraaie stad. Toch heeft dit ergens ook wel weer zn charme. Je verplaatst je door de stad voornamelijk met Matatu's. Dit zijn oude aftandse busjes die worden volgestauwd met localsen worden bestuurd door chauffeurs die overminstens 3levens lijken te beschikken. Desondanks altijd weer een belevenis om meteen Matatu op stap te gaan. Voor omgerekend 50 cent zit je midden in het centrum. Als je niet uitkijkt wordt je echter afgezet en betaalje ineens55 cent (voor een ritje van ongeveer 30 min). En daar baal je dan flink van!
De stad omvat een paar eilanden en is verder erg rijk aan strand. Er zijn hier wel grote toeristenresorts maar die zitten volgens mij niet heel vol op dit moment. De toeristen dieer zijn zijn voornamelijk vies, vatzig en op zoek naar Keniaanse liefde... In het centrum zelf zie je verder maar weinig mzungu's/blanken.
Het eerste weekend was vrij rustig. In huis was er naast mij 1 ander meisje.3 andere meisjes die in het huis verbleven waren een weekendje op safari en kwamen zondagavond pas weer terug. Aangezien er voor het weekend verder dusniet heel veel op het progamma stond ben ik maar ingegaan op het aanbod van onze huishoudster om op zondag mee te gaan naar de kerk.
En zo ging ik op zondag rondde klok van 10enmet haar mee naar een outdoor kerk ergens midden in town. Een kerkdienst gaat er hier echter wel een beetje anders aan toe dan hetgeen ik vanuit Nederland was gewend. Het was een zotte inval die van 8 tot 14 uur duurde. Eenmaal aangekomen bij de kerk leek het al behoorlijk druk. Na uitvoerig welkom te zijn geheten als nieuw kerkbezoeker begon een lijdensweg die ik zelfs de meest gelovige kerkganger niet toewens. Tot 14 uur moest ik naar geschreeuw (zowel inEngels als Swahili)luisteren van hele nare figuren die werkelijk helemaal niets te melden hadden. Onder de dienst flipten er diverse mensen die vervolgens werden weggedragen door wat mannetjes die al op zulk soort tafarelen lekenvoorbereid. Er was een koor die de dienst wat dragelijker had kunnen maken, maar het aanbod van liederen viel ook niet bepaald mee.
De rest van de dag naar het strand geweest om even bij te komen. De volgende dag zou ik rond 9en worden opgehaald om voor het eerst naar school te gaan. Ben hier immers om mezelf nuttig te maken! Op mijn schoolverhalen moeten jullie echter nog even wachten, aangezien mijn huisgenoten inmiddels waarschijnlijk wel aan het koken zijn. In mijn volgende verhaal zal ik ook wat meer uitweiden over het eten hier en wat foto's toevoegen. Voor nu, dank voor alle berichtjes, jullie horen van me!
