Eindelijk weer een blogje; dit keer vanuit Iringa, zuidelijk Tanzania. Laat ik beginnen met mijn afscheid op Vilwakwe, Mombasa. Mijn laatste werkdag daar was op 17 februari. Twee weken eerder was Lia vertrokken (de andere Nederlandse vrijwilliger) en heb ik al mogen meemaken hoe men hier een afscheidsfeestje geeft. Die gekke Kenianen hebben beide keren echt alles uit de kast gehaald om er een afscheid van te maken om niet te vergeten. Tekeningen, balonnen, een uitgebreid feestmaal, zang, dans, speeches. Niets was te gek; het was echt super leuk en tegelijkertijd ook een beetje gek als de hele school zich zo uitgedost alleen maar omdat je na 6 weken vrijwilligerswerk weer vertrekt. Leuk was ook dat op mijn laatste dag de langverwachte maismeelmachine werd geopend. Dit is een project waarmee de school extra inkomsten hoopt op te halen door maismeel te verkopen. Al in mijn eerste week werd me met trots de machine laten zien, met daarbij de mededeling dat de machine binnen enkele dagen dienst zou gaan doen. Volgens goed Keniaans gebruik werd dit moment door talloze redenen keer op keer uitgesteld. Erg leuk dat ik de officiele ingebruikname toch nog heb meegemaakt. In het bijzijn van alle leraren en een deel van de bovenbouw leerlingen mocht ik de machine symbolisch voor het eerst laten draaien. Het starten van de machine gebeurt echter handmatig door aan een hendel te draaien. Dit lijkt gemakkelijker dan het is. Je voelt het al aankomen; ik kreeg de maismachine niet aan de praat. Gelukkig was ik niet de enige die er moeite mee had en pas na enkele minuten bleek iemand anders in staat te zijn de machine te starten. Al met al een mooi project waar de school hopelijk voor lange termijn wat aan zal hebben!

Veel tijd om bij te komen van alle opgedane indrukken van mijn tijd op Vilwakwe was er niet. De dag na mijn afscheid is mijn vader in Mombasa aangekomen. In de namiddag is Mary (de headteacher van Vilwakwe) nog op bezoek gekomen om mijn vader te ontmoeten en mij nogmaals gedag te zeggen. Vervolgens hebben we ons opgemaakt voor de beklimming van de Kilimanjaro. Een 8 uur durende busreis heeft ons de volgende dag van Mombasa naar Arusha (Tanzania) gebracht. Vanuit Arusha zijn we een dag later naar het startpunt gebracht van waaruit we naar het startpunt zijn gebracht voor onze 7-daagse tocht: 5,5 dag klimmen en 1,5 dag dalen (voor de kenners, we hebben de Machame-route gedaan). Afgezien van het feit dat ik me niet altijd okselfris voelde door de hoogte (hoofdpijn en overgeven op de derde dag) hebben we uiteindelijk allebei de top bereikt in redelijk goede staat. De toppoging ving aan om 12 uur 's nachts om vervolgens bij zonsopkomst op de Uhuru peak te kunnen zijn. Rond 6.30 uur 's ochtends stonden we met -15 graden op de Uhuru peak en hebben we de zon zien opkomen (zie foto's)! Na zo'n 10 minuten op de top te hebben gestaan zijn we aan onze afdaling begonnen, terug naar het tentenkamp van waaruit we rond middernacht waren vertrokken. Drie uur later bereikten we het tentenkamp. Hier konden we welgeteld 1 uur rusten waarna we weer verder moesten met onze afdaling. Aan deze afdaling kwam rond half 4 's middags een eind na lange tijd in de stromende regen te hebben gelopen, iets wat het afdalen niet bepaald makkelijker maakt... Die avond voor het laatst in een tentenkamp geslapen om de volgende ochtend het laatste stuk af te dalen en per auto weer terug te zijn gegaan naar Arusha. Heerlijk om na zeven dagen weer onder een warme douche te kunnen staan!

Met het bereiken van de top was het voor mijn vader weer tijd om terug huiswaarts te keren. Aangezien Arusha ook de uitvalsbasis voor safari's is heb ik hier meteen maar een 5-daagse safari geboekt door Tarangire, Serengeti, Ngorongoro. Moeilijk te regelen was dit niet: iedereen op straat in Arusha probeert je als toerist geld afhandig te maken. Vervelende mannetjes proberen je een safari aan te smeren, lopen met je mee tot aan het hotel aan toe en wachten je daar de volgende ochtend vrolijk weer op. Het maakt verder weinig uit waar je boekt. Er zijn honderden safari operators en ze bieden je allemaal hetzelfde aan. Het fijne is dat dat je wel weer de mogelijkheid geeft om flink over de prijs te onderhandelen, wat ik dan natuurlijk ook niet heb nagelaten. De verschillen wat mensen uiteindelijk betalen zijn dan ook enorm. Mocht je ooit nog het idee hebben om naar Tanzania te gaan voor Kilimanjaro en/of safari: boek nooit van tevoren. Dan weet je namelijk zeker dat je veel teveel betaald en je krijgt er uiteindelijk praktisch allemaal hetzelfde voor!
Afgezien van het feit dat de auto diverse malen liet afweten een erg geslaagde safari gehad. Oa de big-five gezien, de grote gnoe migratie (opgejaagd door op de loer liggende cheetahs) en een worsteling tussen buffels en leeuwen.

Na de safari voor het eerst echt alleen, beginnende aan mijn reis door Tanzania. Afgelopen donderdag met de bus vanuit Arusha zuidwaarts naar Kondoa gereisd waar ik 's middags het dorp per fiets heb verkend, 's avonds een diner gehad heb bij locals, en de volgende dag oude rotstekeningen heb gezien.Vanuit Kondoa verder zuidwaarts gegaan naar Dodoma. Dit is de officiele hoofdstad van Tanzania, al blijkt dat eigenlijk alleen uit het feit dat de regering hier zit.. Gisteren weer verder zuidelijk getrokken, met als gevolg dat ik dit verhaal nu vanuit een internetcafe in Iringa type: een klein stadje in mooi bergachtig gebied. Ik hoop rond zondag bij de Victoria Falls te zijn (zuid-Zambia). Of het haalbaar is dat weet ik niet, maar dat maakt me eigenlijk ook niet zoveel uit...

Groeten!